DE KUNST VAN HET VERTALEN
In de wondere wereld van de verbale transmigratie kunnen we drie kwaden onderscheiden.
De eerste en minste van de drie bestaat uit aperte fouten, te wijten aan onwetendheid of foute kennis. Dit is slechts menselijke zwakte en derhalve pardonnabel.
De volgende stap naar de Hel wordt gezet door de vertaler die doelbewust woorden of passages overslaat die hem te veel hoofdbrekens kosten of die misschien te obscuur of te obsceen zijn voor een hem vaag voor ogen zwevend lezerspubliek; hij accepteert probleemloos de nul op rekest van het woordenboek; of maakt eruditie ondergeschikt aan preutsheid; hij is even snel bereid om minder te weten dan de auteur als om te denken dat hij het beter weet.
De derde en ergste graad van verdorvenheid wordt bereikt als een meesterwerk wordt gepolijst en platgeslagen, verachtelijk wordt verfraaid, teneinde het aan te passen aan de ideeën en de vooroordelen van een bepaald publiek. Dit is misdadig, en moet worden bestraft met stokslagen, waarmee ook plagiarissen werden bestraft in de tijd dat de mensen nog schoenen met gespen droegen.
Deze quote uit (een vertaling van ) Narokov’s werk, is bedoeld als eer en herinnering aan alle slachtoffers van bewuste misleiding.
Surtil : 